29 mayo, 2006

ESTIVEN NAMORADO DUNHA ROXA ROSA (Anónimo)

Esto es una poesia anonima que gentilmente me ha pasado mi amigo Xhand. Y que le estoy muy agradecido por que sabe que me gusta musho el galego y galiza.


ESTIVEN NAMORADO DUNHA ROXA ROSA
(Anónimo)

Nunca creín que vería a unha rosa abrir sua boca
para mencionar meu nome, doce e misteriosa,
pero onte mesmo fun testigo do lucir de sua surrisa;
nada é comparable a unha frol sobre sua rocha.
A recollín con coidado de non magoar suas espiñas
e ela delicada e cándida dedicou me outra surrisa
non puiden conter a sensación tan ditosa
que supon compartir tua vida coas rosas.
Roxo fogo brillante inextinguible, o coor
embriagadora esencia floral descoñecida, o recendo
donda sensación de seda natural sen chata, o tacto
pura bondade inata inabarcable, o sentimento
Sorprendido e extasiado polo increíble encontro
sin control sobre mín, nin sobre meus sentimentos
perdido e asustado como un neno entre os pastos
caín rendido a seus pes...
Épica historia de amor, de gran ternura intensa
relatarán os bardos quizáis nun futuro lonxano;
que houbo un día no que un home amou a unha rosa
e a rosa de mágoa enchida, ó home estreitou.
E así desta maneira, co seu gomo entre as mans
partiu o cabaleiro coa sua rosa roxa, roxa frol
cara terras descoñecidas; en busca dos seus tesouros
sabéndose portador da amistade, beleza e amor.
Poderá pasar un día, poderá pasar un ano
poderán cair montañas, poderá morrer o vento
pero unha cousa é certa, non cabe o engano;
o cabaleiro sin nome, tivo un sentimento
"Estiven namorado dunha roxa rosa,
criatura fermosa, unha frol..."
FIN

y en castelllano:

ESTUVE ENAMORADO DE UNA ROJA ROSA
(Anónimo)

Nunca creí que vería a una rosa abrir su boca
para mencionar mi nombre, dulce y misteriosa,
pero ayer mismo fui testigo del lucir de su sonrisa;
nada es comparable a una flor sobre su roca.
La recogí con cuidado de no lastimar sus espinas
y ella delicada y cándida me dedicó otra sonrisa
no pude contener la sensación tan dichosa
que supone compartir tu vida con las rosas.
Rojo fuego brillante inextinguible, el color
embriagadora esencia floral desconocida, el olor
suave sensación de seda natural sin tacha, el tacto
pura bondad innata inabarcable, el sentimiento
Sorprendido y extasiado por el increible encuentro
sin control sobre mí, ni sobre mis sentimientos
perdido y asustado como un chiquillo entre los pastos
caí rendido a sus pies...
Epica historia de amor, de gran ternura intensa
relatarán los bardos quizás en un futuro lejano;
que hubo un día en que un hombre amó a una rosa
y la rosa de pena henchida, al hombre estrechó.
Y así de esta manera, con su brote entre las manos
partió el caballero con su rosa roja, roja flor
hacia tierras desconocidas; en busca de sus tesoros
sabiéndose portador de la amistad, belleza y amor.
Podrá pasar un día, podrá pasar un año
podrán caer montañas, podrá morir el viento
pero una cosa es cierta, no cabe el engaño;
el caballero sin nombre, tuvo un sentimiento
"Estuve enamorado de una roja rosa,
criatura hermosa, una flor..."
FIN

Gracias .....